Η επιλογή του ερωτικού μας συντρόφου

Η επιλογή του ερωτικού μας συντρόφου

«Εγώ, εσύ κι εμείς, δύο άτομα τρία μέρη, το καθένα σημαντικό, το καθένα με τη δική του ζωή» (Satir, 1989).

Πολλές φορές θα έχετε αναρωτηθεί με ποια κριτήρια επιλέγουμε τους Σημαντικούς Άλλους που μας συντροφεύουν στη ζωή μας. Κυρίως σε περιόδους που η σχέση βιώνει μία κρίση το άτομο μπαίνει σε μία διαδικασία να κάνει μία ανασκόπηση της επιλογής του για να φύγει από την περίοδο της αδράνειας. Μια ματιά στο παρελθόν του συντρόφου μας και του δικού μας θα μας φανερώσει πώς έχουν διαμορφωθεί οι ρόλοι μας στο παρόν και πώς η επιλογή που έχουμε κάνει μοιάζει να είναι πολύπλευρη.

 

Πολύ συχνά αναγνωρίζουμε ότι αναπαράγουμε στις ερωτικές μας σχέσεις τη σχέση των γονιών μας, δεν είναι κληρονομικό, συμβαίνει γιατί απλά ακολουθείται ένα «οικογενειακό διάγραμμα». Στον αντίποδα, μπορεί να δημιουργούμε σχέσεις κάτω από τη σκιά του φόβου της επανάληψης του γονεικού μοτίβου, και από το φόβο να μην δημιουργήσουμε κάτι παρόμοιο τελικά βιώνουμε αυτό που φοβόμασταν. Η σχέση των γονιών μας μοιάζει να έχει καταλυτικό ρόλο για την δημιουργία των σχέσεων μας και την επιλογή του ερωτικού μας συντρόφου. Επιπλέον όλη αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται τόσο σε συνειδητό όσο και σε ασυνείδητο επίπεδο.

 

Μας ελκύει το όμοιο, το γνώριμο, το άτομο που θα έχει κοινό με εμάς εκτός από τις ίδιες αξίες, «πιστεύω» και όνειρα, παρόμοιο σενάριο ζωής.

 

Αναλογιστείτε γνώριμα πρόσωπα, που μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον με μία μητέρα απόμακρη ή με έναν πατέρα αυταρχικό. Μήπως στις επιλογές των συντρόφων στο παρόν υπάρχουν αυτά τα χαρακτηριστικά;

 

Ο Framo (1981), υποστήριξε ότι οι άλυτες υποσυνείδητες συγκρούσεις που προέρχονται από την οικογένεια καταγωγής μας συνεχίζουν να εκφράζονται και να επαναλαμβάνονται σε παρόμοιο μοτίβο με τα οικεία πρόσωπα στο παρόν, όπως το σύντροφό μας. Τονίζοντας ότι, συνήθως επιλέγουμε το σύντροφο που χρειαζόμαστε και όχι αυτόν που επιθυμούμε.

 

«Δεν είναι εύκολο να μεταχειριστείς τη διαφορά, αν δεν έχεις εκτιμήσει την ομοιότητα»

 

Για τη Satir (1989), όλα τα ζευγάρια βιώνουν δύσκολες στιγμές, « γκρινιάζουν, ταλαιπωρούνται, παρεξηγούνται. Αν θα ωριμάσουν και θα συνεχίσουν πέρα από αυτό εξαρτάται από τη διαδικασία που υπάρχει ανάμεσα στους συντρόφους». Η ίδια υποστηρίζει τη σημαντικότητα της ομοιότητας και της διαφοράς μεταξύ των ερωτικών συντρόφων. Επιπλέον τονίζει ότι αν το «εγώ» και το «εσύ» δεν εντοπίσει τις ομοιότητές του δε θα μπορέσει να δημιουργηθεί το «εμείς». Αν πάλι δεν αναγνωριστούν οι διαφορές τους δεν θα είναι αληθινοί ή δε θα μπορέσουν να αναπτύξουν μια πραγματική σχέση.

 

Όμως, τι χαρακτηριστικά θα ήθελες να έχει ο σύντροφός σου;

 

Μοιάζει να είναι πιο εύκολο να απαντηθεί το τι χαρακτηριστικά δεν θέλουμε να έχει ο σύντροφός μας. Εξίσου εύκολο είναι να διατυπώσουμε τους υπαρκτούς παράγοντες που θα καθιστούσαν τη σχέση ιδανική όπως, η αγάπη, ο σεβασμός, η συμπαράσταση, η τρυφερότητα. Όμως, είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε μέσα στη σχέση μας; Οι σύντροφοι οφείλουν να γνωρίζουν για το πώς συνδέονται και φτιάχνουν το «εμείς».

 

«Ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσεις αυτούς που αγαπάς είναι να βοηθήσεις τον εαυτό σου» (Κατάκη, 2014).

 

Για να επιτευχθεί το «εμείς» θα πρέπει ο φακός να στραφεί στο «εγώ». Έτσι, ξεκινώντας το δύσκολο ταξίδι της εσωτερικής μας αναζήτησης θα μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε ποιες συμπεριφορές αναπαράγονται από το παρελθόν στο παρόν και τι εξυπηρετούν. Όλο το αυτό το υπαρξιακό ταξίδι θα μας βοηθήσει να απαντηθούν βαθιά εσωτερικά ερωτήματα τι επιρροή μπορεί να έχουν και πώς θα γίνουν λειτουργικά για το εμάς και το σύντροφό μας και τη σχέση μας.

 

* H Ελένη Ζιάγκου είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και Οικογενειακή Σύμβουλος MSc

 

Βιβλιογραφικές παραπομπές

# Κατάκη Χ. (2014). Το ημερολόγιο ενός θεραπευτή. Σειρά: Ανθρώπινα Συστήματα, Εργαστήριο Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.

# Napier, A.Y. & Whitaker, C.A. (1978; 1988). The Family Crucible. New York: Harper & Row

# Satir, V. (1989). Πλάθοντας ανθρώπους. Μετάφραση: Λ. Στυλιανούδη. Αθήνα: Κέρδος.

# Framo, J. L. (1981). The integration of marital therapy with sessions with family of origin. In A.S. Gurman & D. P Kniskern (Eds.), Handbook of family therapy. New York: Brunner/ Mazel.