Αίτημα ακύρωσης της Δικαιοσύνης

Αίτημα ακύρωσης της Δικαιοσύνης

Η κυβέρνηση αναίρεσε τον Μοντεσκιέ σ' ένα απόγευμα.

Το 1748 θεωρείται ένα έτος-ορόσημο για την πολιτική πραγματικότητα σε όλα τα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη. Τότε, λοιπόν, ο Μοντεσκιέ δημοσίευσε το έργο του «Πνεύμα των Νόμων».

 

Σε αυτό, μεταξύ άλλων, κάνει σαφή διαχωρισμό των τριών εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) κι αυτός εκφράζεται στα Συντάγματα, ναι και της Ελλάδας (άρθρο 26).

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, μάλιστα, το γνωρίζει πολύ καλά αφού τον Οκτώβριο του 2016 έσπευσε, από το βήμα της Βουλής, να διορθώσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν ο πρόεδρος της Ν.Δ. ανέφερε ότι η διάκριση των εξουσιών έχει διατυπωθεί από τον Ρουσσώ. Όλα αυτά μέχρι σήμερα που η κυβέρνηση κατέθεσε αίτημα ακύρωσης της απόφασης για χορήγηση ασύλου σ' έναν από τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς.

 

Η κόντρα Κυβέρνησης – Δικαιοσύνης μαίνεται κι η χθεσινή ενέργεια της πρώτης σίγουρα αποτελεί ωμή παρέμβαση στο έργο της δεύτερης. Δεν είναι σίγουρα τυχαίο ότι το αίτημα ακύρωσης υπεβλήθη μόνο και μόνο για να μην οξυνθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έπειτα από την πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στη χώρα μας.

 

Τα παιχνίδια με τη Δικαιοσύνη μόνο επικίνδυνα μπορεί να αποδειχθούν, τη στιγμή που η κυβέρνηση διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, παλεύει άλλοτε ως μέλος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς άλλοτε ως παρατηρητής των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών για την Ε.Ε. των λαών. Μόνο που όπως τονίζεται στο Σύνταγμα της Ελλάδας: «H δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια· οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού».

 

Εδώ, βέβαια, χρειάστηκαν περίπου 17 ώρες για να πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων το «ΟΧΙ» της πλειοψηφίας όσων ψήφισαν στο δημοψήφισμα του 2015, ίσως στην προκειμένη περίπτωση να απαιτήθηκαν μόλις πέντε λεπτά. Το αν ο συγκεκριμένος αξιωματικός συμμετείχε στο αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου, στην Τουρκία, αφορά τη Δικαιοσύνη κι εκείνη αποφάσισε σε δεύτερο βαθμό εγείροντας, ταυτόχρονα, σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο ο στρατιωτικός θα τύγχανε δίκαιης δίκης εάν εκδιδόταν στη γειτονική χώρα.

 

Μήπως, όμως, προτού γίνουμε καθηγητές Πολιτικής και Δικαιοσύνης, να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να διορθώσουμε τα στρεβλά του δικού μας συστήματος; Ή το «Πνεύμα των Νόμων» του Μοντεσκιέ δεν ήταν στα SOS στο μάθημα των Δημοσίων Σχέσεων; Όπως και να 'χει, το θέμα πρέπει να διεκπεραιωθεί με νομικούς όρους κι όχι με όρους διπλωματίας.

Σχετικά Άρθρα